Zon en schaduw

(Column voor Het Belang van Limburg, 13 september 2019)

We kregen een zuiderse zomer dit jaar. Voor het overgangsweekend naar september pookten de weergoden de zon nog eens stevig op. Zowat de hele goegemeente wou daarvan profiteren om extra vitamines D op te doen. Alle hoeken van ons dorp gonsden van bedrijvigheid. Er werd zoveel leuks gepland dat zelfs het meest geoefende feestbeest niet alles mee kon pikken.
In Gerhagen werd het langverwachte hondenlosloopbos geopend, het grootste van heel Vlaanderen. Het werd meteen door een paar enthousiaste viervoeters op hun eigenste manier ingewijd. Het is nu maar te hopen dat de uitgelaten diertjes er niet te veel herrie gaan maken – en dat ook de baasjes mekaar niet afblaffen – want het speelterrein grenst aan ‘Stiltepad’ en ‘Mijmerbank’. Niet minder dan vijf gemeenteraadsleden tekenden present op het evenement. Zou onze gemeente leiden misschien een hondenstiel zijn? In en om het cultuurhuis wijdden de liefhebbers van autoraces voor de vijfde keer een Memorial aan wijlen de Rally van Looi, een treffen van stoere bolides met spierenbundels onder de motorkap. In het weiland langs Boshuis draaide het datzelfde weekend om de originele versie van pk’s. Daar werden voor de tiende keer paardenkoersen georganiseerd. Een moreel hoogstaand initiatief dat discriminatie weert: ook de boerenpaarden mogen er draven.

Op 1 september hoefden de kinderen dit jaar niet vroeg op te staan voor de start van een nieuw schooljaar. Toch gingen veel Looise jongens en meisjes die ochtend ijverig aan de slag. Niet om hun boekentasjes in te pakken maar om het speelgoed te verzamelen waar zij zo stilaan uit waren gegroeid. En om zich op te tuigen als een wezen dat tot de verbeelding spreekt. Want de eerste zondag van de negende maand betekent in onze gemeente dat je een speelgoedkraam mag runnen op de Kindermarkt. Dat je tot marktkoning of –koningin kunt worden gekroond als je origineel uit de hoek komt. De formule gaat al ruim een kwarteeuw mee maar ze heeft nog niets van haar glans verloren. Het werd weer een vrolijke, kleurrijke bedoening. Zo’n 350 verkoopstandjes werden ingepalmd door puzzels, bouwstenen, poppen en andere speelse daters die hun beste kant toonden om een nieuw speelmaatje te verleiden. Her en der viel mijn oog op een oude bekende, een verkopertje van de eerste generatie, intussen gepromoveerd (of gedegradeerd?) tot boekhouder van the next generation.

Het was een weekend met feestelijke, zuiderse allures, uitnodigend tot zorgeloos genieten. Toch hingen er wolken in mijn hoofd. Tussen de festiviteiten door liep ik even langs bij een aantal kankerpatiënten die vorig jaar deelnamen aan Levensloop Tessenderlo. Ik mocht hun een aandenken aan die lustrumeditie bezorgen en hen uitnodigen om zich het laatste weekend van september weer als vips te laten verwennen. Meer dan één van onze gasten bleek opnieuw in een pijnlijke strijd met zijn ziekte verzeild. En er zijn adressen waar je alleen nog nabestaanden aantreft. De zonovergoten zomer heeft ook schaduwen geworpen en wist plaatselijk zelfs met ongezien zwaar noodweer toe te slaan. Wij kunnen niet anders dan proberen met de lichte én die donkere kant van het weer en van het leven om te gaan.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.