Wie zoekt …

(Column voor Het Belang van Limburg, 2 augustus 2019 )

Het is komkommertijd naar ’t schijnt. Een en ander suddert op een laag pitje. Maar lang niet alles. Sommigen worden actiever dan ooit, net als de komkommers. Mijn vriendin Leen bijvoorbeeld. Voor het derde jaar op rij is zij wekenlang gepassioneerd in de weer. Samen met haar man Jan schuimt zij alle hoekjes van de gemeente af met ogen als vergrootglazen om welbepaalde details te detecteren. In haar hersenen wordt een app actief om cryptisch geformuleerde vragen te decoderen. Liefst drie zoektochten pakt het speurdersduo tegelijkertijd aan, voor drie verschillende opdrachtgevers: Landelijke Gilden Schoot, Landelijke Gilden Engsbergen en Koninklijke Harmonie Tessenderlo. De microbe waardoor zij zijn gebeten heeft epidemische kracht, want elke speurtocht krijgt meer dan honderd detectives op pad. Een vindersloon valt er nochtans niet te rapen. Er moet zelfs worden betaald om aan de slag te mogen gaan. Alleen de primus van de drie wedstrijden samen strijkt een noemenswaardige beloning op, uitgereikt door de V.V.V. Vorig jaar was Jan de laureaat.

Zelf heb ik me nog nooit aan zo’n zoektocht gewaagd Tot vorige week had ik er geen idee van hoe aartsmoeilijk de opdrachten kunnen zijn. Bij een knapperend vuurtje op haar gastvrije terras, tussen gebraden kippenbilletje en glaasje bubbels, werd ik door Leen in de finesses van haar passie ingewijd. Krijg je een detailfoto van drie knoesten op een stam, dan is het aan jou om de boom op te sporen … op een parcours van 25 kilometer. Het zweet breekt mij uit bij de idee alleen al. Maar in Leen ontsteekt zo’n opdracht een heilig vuur. De routes blijft zij uitkammen, per fiets of te voet, tot alle raadsels ontsluierd zijn.
Er is veel meer in het spel dan de drang om goed te scoren, zegt Leen. Zij kijkt nu met een nieuwe blik naar ons dorp, merkt dingen op waaraan anderen achteloos voorbijgaan. Dat vlinders en egels populair zijn als tuinornament, bijvoorbeeld. Dat de bomen op de markt flink gegroeid zijn op drie jaar. Op doortocht in een zwartbevlagde straat maakte zij nader kennis met de burgeractie ‘Processieweg = geen ringweg’. De betrokkenheid bij je woonplaats verstevigt door er met volle aandacht in rond te lopen, betoogt mijn gastvrouw. Het zoeken levert zo veel meer op dan alleen maar het gezochte vinden.

En dat is precies wat ikzelf op Leens terras ook heb ervaren. Ik zocht gezelligheid op een zomerse avond. En kijk, uit het niets doken ontroerende herinneringen op aan een ver verleden waarin onze kinderen op hun scoutskamp de bezoekers rond het kampvuur uitnodigden en gloedvol vertelden over hun avonturen. Ik kon het hout weer horen knetteren en de vonken zien dansen. Mijn neus onthaalde de geur van brandend hars als een oude bekende. Mijn antennes capteerden dezelfde signalen van ondernemingsdrang en levenslust. Net als toen werd ik ondergedompeld in een weldoend bad van samenhorigheid. Als kers op de homemade taart kreeg ik nog een pakketje inspiratie voor mijn schrijfsels cadeau ook. En dat in volle komkommertijd.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.